İstanbul Film Festivali açılış gecesinde öten"zart"larla "Yıktırmıyoruz!" diyerek yola çıktık.

Şimdi efendim denilebilir ki bu basın açıklamaları, duyurular neden buraya konuluyor, isteyen arar, bulur, açar okur. Ama işte kazın ayağı ne yazık ki öyle değil. Bazı etkinlikler, duyurular internet ortamında bile çok az yayılabiliyorken merkez basında neredeyse hiç yer almıyor. Kadınlara, transcinsellere yönelik şiddet, askerlikle ilgili olaylar (bu biraz değişmeye başladı), nicelikçe küçük muhalif grupların eylemleri, duyuruları ya üçüncü sayfa haberi olarak kalıyor ya da işte ancak birkaç blogda arz-ı endam ediyor. İşbu sebeplerden dolayı sözü İstanbul Feminist Kolektife bırakıyorum...

Hap gibi bir seferde yutmalık dergi Draje 6 aylık suskunluğunun ardından kendisini yenileyerek yoluna devam ediyor. Draje Dergi'nin 15. sayısı olan Renkli Draje'de Enzo İkah ve Vehbi Koca ile yapılan söyleşilerin yanı sıra genç dimağların birbirinden renkli hayallerini bulabilirsiniz. Fazla uzatmadan sözü onlara bırakalım:

Türkiyedeki toplumsal normların yalnızca cinsiyet üzerinden kodlandığını iddia edecek değilim. Ancak eşcinsellere, transcinsellere yönelik şiddeti de tek başına sıradan bir suç olarak göremeyiz. Bir transı hem de boğazını keserek hunharca öldürmek ne sadece tekil bir psikopati vakasına işaret eder, ne de kişiler arasındaki bir anlaşmazlığa. Bu şiddet gösterileriyle açığa çıkan basbayağı bu ülkenin en derinlerinde yatan bir şiddet dili, ötekiyle kurulan ilişkinin en şeffaf hale geldiği bir andır. Aslında Kürtler, Aleviler, dindarlar... her türlü mağdur kesim bu şiddetten nasibini bir şekilde alıyor. Ama bana öyle geliyor ki lgbt'lerin yaşadığı mağduriyet tüm bu kimlikleri kat ediyor ve şiddetin en pespaye haline gözler önüne seriyor. Şimdi de trans Serap Toraman İzmirde boğazı kesilerek öldürülmüş. Ben de tıpkı KaosGL gibi bu cinayetlerin politik cinayetler olduğunu düşünüyor ve Nefret Suçları Yasası'nın bir an önce düzenlenmesini istiyorum.

15.ci koğuş dedikleri yer 2 metre genişliğinde 3.5 metre uzunluğunda 10 hücreden oluşuyor. 10.cu hücrede Memed, 9.cu hücrede ben kalıyorum. 7.ci ve 8.ci hücreler boş. Memed'in yalnızca sesini duyabiliyorum. Memed ODTÜ mezunu, turizmci. Suçunu bilmiyorum. Sürekli bağırıp tepiniyor. Akli dengesi yerinde değil. Elbiselerini ve verilen battaniyeyi yırtıp, duvarları yumrukluyor.
Dün sabah 04'te uyandırdı beni. Geceyarısına kadar bapırıp durmuştu. Bazanda acaip oynak şarkılar söylüyor. Bazan üşüyorum diye inliyor. Bazanda, basurum var, götüm acıyo diye ağlıyor. Memed sürekli olarak etrafa sıçıyor. Osuruk ve bok kokusundan bazen baygınlık geçiriyorum. Ancak gardiyanlar gelip acımasızca vurduklarında içim eziliyor. Üzülüyorum.